پیش بینی ناسا در مورد آینده ی آب و هوای ایران

متاسفانه به علت عدم رواج سنت‌های آکادمیک در میان ما، حتی در میان بسیاری از دانشگاهیان ما، ارجاع دقیقی به پژوهشی که داستان از آنجا شروع شده نمی‌شود. برای شخص من معضلی شده بود که اصل خبر از کجا آمده و آیا اصولا چنین پژوهشی اتفاق افتاده یا خیر. در فضای گفتگو دربارهٔ این داستان، بیشتر یا نقل قول از دیگری است یا یقینی بی‌خلل که ،بی منت نشانه‌ای، بلاشک ناسا چنین پژوهشی را صادر کرده است. جالبتر هم این که در بعضی از نقل قول‌ها صورت داستان را به گونه‌ای که خود بپسندند آرایش و پیرایش کرده‌اند. نهایتاً، در بازار مکارهٔ خبرها، با این پژوهش همچون تک بیت مطلع یک سوگ‌نامه برخورد شده است و نه پژوهشی که یال و دم و اشکم دارد.
اما شناسنامهٔ این پژوهش چیست و می‌خواهد چه بگوید؟ این پژوهش تجمیع ۱۴ مدل‌سازی از وضعیت بارش جوی در دنیا بر حسب داده‌های ۱۴۰ ساله و روند‌های فعلی است که سعی شده، با ادامهٔ دامنهٔ زمانی مدل، تا ۲۷ سال آینده را بتوان پیش‌بینی کرد. تمرکز مدل‌سازی‌ها بر روند فعلی افزایش سطح دی‌اکسید کربن در جو بنا شده است. یعنی تم اصلی پژوهش همان داستان «گرمایش جهانی » است که بر خلاف بسیاری از کشورهای دیگر دنیا در کشور ما چندان توجهی به خود جلب نکرده است. به مانند هر مدل‌سازی و شبیه‌سازی دیگری این نیز یک پیش‌بینی است و نه یک پیش‌گویی، اما با این وجود احتمالا یکی از بهترین پیش‌بینی‌هایی است که در دست داریم .
پژوهش در بخش مطالعات جوی سازمان ناسا رخ داده است. نویسندهٔ نخست آن آقایی به نام ویلیام لئو William Leu است. نام اصلی مقاله هم این است :
A canonical response of precipitation characteristics to global warming from CMIP5 models
که در شماره ۴۰ ژورنال علمی Geophysical Research Letters سال ۲۰۱۳ منتشر شده است. اگر که کسی مشتاق اصل مقاله باشد اما به پایگاه‌های ژورنال‌ها دسترسی نداشته باشد می‌تواند یک نسخه قبل از ویرایش آن را از آدرس ذکر شده

لینک ها فیلتر هستند
http://assets.sbnation.com/assets/2572711/CMIP5_rainfall_GRL.pdf
دانلود کند .


همانطور که از اسم مقاله بر می‌آید، شاید که خواندنش در توان و طاقت هر کسی نباشد اما یک خلاصه از پژوهش در سایت ناسا وجود دارد که در آدرس ذکر شده
http://www.nasa.gov/topics/earth/features/wetter-wet.html
می‌توان آن را مطالعه کرد.

 

 

 

https://www.nasa.gov/topics/earth/features/wetter-wet.html

NASA Study Projects Warming-Driven Changes in Global Rainfall
05.03.13

A NASA-led modeling study provides new evidence that global warming may increase the risk for extreme rainfall and drought.

دانلود ویدیو از لینک زیر:

NASA Study Projects Warming-Driven Changes in Global Rainfall

 

 

Model simulations spanning 140 years show that warming from carbon dioxide will change the frequency that regions around the planet receive no rain (brown), moderate rain (tan), and very heavy rain (blue). The occurrence of no rain and heavy rain will increase, while moderate rainfall will decrease. Credit: NASA’s Goddard Space Flight Center Scientific Visualization Studio

The study shows for the first time how rising carbon dioxide concentrations could affect the entire range of rainfall types on Earth.

Analysis of computer simulations from 14 climate models indicates wet regions of the world, such as the equatorial Pacific Ocean and Asian monsoon regions, will see increases in heavy precipitation because of warming resulting from projected increases in carbon dioxide levels. Arid land areas outside the tropics and many regions with moderate rainfall could become drier.

The analysis provides a new assessment of global warming’s impacts on precipitation patterns around the world. The study was accepted for publication in the American Geophysical Union journal Geophysical Research Letters.

“In response to carbon dioxide-induced warming, the global water cycle undergoes a gigantic competition for moisture resulting in a global pattern of increased heavy rain, decreased moderate rain, and prolonged droughts in certain regions,” said William Lau of NASA’s Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Md., and lead author of the study.

The models project for every 1 degree Fahrenheit of carbon dioxide-induced warming, heavy rainfall will increase globally by 3.9 percent and light rain will increase globally by 1 percent. However, total global rainfall is not projected to change much because moderate rainfall will decrease globally by 1.4 percent.

Heavy rainfall is defined as months that receive an average of more than about 0.35 of an inch per day. Light rain is defined as months that receive an average of less than 0.01 of an inch per day. Moderate rainfall is defined as months that receive an average of between about 0.04 to 0.09 of an inch per day.

Areas projected to see the most significant increase in heavy rainfall are in the tropical zones around the equator, particularly in the Pacific Ocean and Asian monsoon regions.

Some regions outside the tropics may have no rainfall at all. The models also projected for every degree Fahrenheit of warming, the length of periods with no rain will increase globally by 2.6 percent. In the Northern Hemisphere, areas most likely to be affected include the deserts and arid regions of the southwest United States, Mexico, North Africa, the Middle East, Pakistan, and northwestern China. In the Southern Hemisphere, drought becomes more likely in South Africa, northwestern Australia, coastal Central America and northeastern Brazil.

“Large changes in moderate rainfall, as well as prolonged no-rain events, can have the most impact on society because they occur in regions where most people live,” Lau said. “Ironically, the regions of heavier rainfall, except for the Asian monsoon, may have the smallest societal impact because they usually occur over the ocean.”

Lau and colleagues based their analysis on the outputs of 14 climate models in simulations of 140-year periods. The simulations began with carbon dioxide concentrations at about 280 parts per million — similar to pre-industrial levels and well below the current level of almost 400 parts per million — and then increased by 1 percent per year. The rate of increase is consistent with a “business as usual” trajectory of the greenhouse gas as described by the United Nations’ Intergovernmental Panel on Climate Change.

Analyzing the model results, Lau and his co-authors calculated statistics on the rainfall responses for a 27-year control period at the beginning of the simulation, and also for 27-year periods around the time of doubling and tripling of carbon dioxide concentrations. They conclude the model predictions of how much rain will fall at any one location as the climate warms are not very reliable.

“But if we look at the entire spectrum of rainfall types we see all the models agree in a very fundamental way — projecting more heavy rain, less moderate rain events, and prolonged droughts,” Lau said.

ترجمه گوگل :

پروژه های مطالعه ناسا تغییرات گرمایشی در بارش های جهانی
03.03.13

مطالعات مدل سازی تحت هدایت ناسا شواهد جدیدی را نشان می دهد که گرم شدن کره زمین ممکن است خطر ابتلا به بارش شدید و خشکسالی را افزایش دهد.

شبیه سازی های مدل که 140 سال می گذرد نشان می دهد که گرمایش از دی اکسید کربن فرکانس را تغییر می دهد که مناطق اطراف سیاره باران (قهوه ای)، باران متوسط ​​(باران) و باران بسیار سنگین (آبی) را تغییر نمی دهد. وقوع بارش باران و باران سنگین افزایش می یابد، در حالی که بارندگی متوسط ​​کاهش می یابد. اعتبار: فضانورد فضایی گودارد ناسا استودیو ویژوال استودیو


این مطالعه برای اولین بار نشان می دهد که چگونه افزایش غلظت دی اکسید کربن بر کل طیف بارش بارندگی روی زمین تاثیر می گذارد.

تجزیه و تحلیل شبیه سازی های کامپیوتری از 14 مدل آب و هوایی نشان می دهد مناطق مرطوب جهان مانند اقیانوس آرام اقیانوس آرام و مناطق مصنوعی آرسنیک، افزایش در بارش سنگین را به دلیل گرمایش ناشی از افزایش پیش بینی شده در دی اکسید کربن می بیند. مناطق خشک ساحلی خارج از مناطق گرمسیری و بسیاری از مناطق با بارش متوسط ​​می توانند خشکتر شوند.

این تجزیه و تحلیل، ارزیابی جدیدی از اثرات گرم شدن کره زمین را بر الگوهای بارش در سراسر جهان ارائه می دهد. این مطالعه برای انتشار در مجله Geophysical Research Letters ژورنال ژئوفیزیک آمریکا پذیرفته شد.

ویلیام لاو از پرواز فضایی گودارد ناسا، گفت: “در پاسخ به گرمایش ناشی از دی اکسید کربن، چرخه آب جهانی رقابت غول پیکر برای رطوبت است که منجر به الگوی جهانی بارندگی شدید، بارش باران متوسط ​​و خشکسالی های طولانی مدت در مناطق خاص می شود.” مرکز در Greenbelt، MD، و نویسنده اصلی این مطالعه است.

این مدل ها برای هر گرم درجه حرارت فارنهایت از گرمایش ناشی از دی اکسید کربن، بارش باران سنگین به میزان 3. 9 درصد افزایش یافته و بارندگی های سبک به میزان 1 درصد در سطح جهانی افزایش می یابد. با این حال، بارش باران جهانی به طور چشمگیری تغییری نخواهد کرد، زیرا بارندگی های متوسط ​​به میزان 1.4 درصد در جهان کاهش می یابد.

بارندگی های سنگین به عنوان ماه هایی تعریف می شود که به طور متوسط ​​بیش از 0.35 اینچ در روز دریافت می شود. باران های سبک به عنوان ماه هایی تعریف می شوند که میانگین آنها کمتر از 0.01 اینچ در روز است. بارندگی های متوسط ​​به عنوان ماه هایی تعریف می شوند که میانگین آنها بین 0.04 تا 0.09 اینچ در روز است.

مناطقی که پیش بینی می شود مهمترین افزایش بارندگی های سنگین در مناطق گرمسیری در اطراف استوا، به ویژه در اقیانوس آرام و مناطق مصنوعی آسیا است.

بعضی مناطق خارج از مناطق گرمسیری ممکن است هیچ بارانی نداشته باشند. این مدل ها برای هر درجه فارنهایت گرم شدن پیش بینی شده است، طول دوره های بدون بارندگی در سطح جهان به میزان 2.6 درصد افزایش می یابد. در نیمکره شمالی، مناطقی که احتمالا تحت تأثیر قرار می گیرند، شامل بیابان ها و مناطق خشک در جنوب غربی ایالات متحده، مکزیک، شمال آفریقا، خاورمیانه، پاکستان و شمال غربی چین است. در نیمکره جنوبی خشکسالی در آفریقای جنوبی، شمال غربی استرالیا، آمریکای مرکزی و شمال شرقی برزیل بیشتر است.

لوا گفت: “تغییرات زیاد در بارندگی های متوسط ​​و همچنین وقایع طولانی بدون بارندگی می تواند بیشترین تاثیر را بر جامعه داشته باشد، زیرا در مناطقی که بیشتر مردم زندگی می کنند، رخ می دهد. “به طرز وحشیانه، مناطق بارندگی سنگین تر، به جز موزون آسیایی، ممکن است کوچکترین تاثیر اجتماعی را داشته باشند، زیرا معمولا در اقیانوس رخ می دهد.”

لاو و همکارانش بر اساس نتایج حاصل از 14 مدل آب و هوایی در شبیه سازی دوره های 140 ساله، بر اساس تحلیل خود، شبیه سازی با غلظت دی اکسید کربن با حدود 280 عدد در میلیون آغاز شد – همانند مقادیر پیش از صنعتی و بسیار پایین تر از سطح فعلی تقریبا 400 عدد در میلیون – و پس از آن 1 درصد در سال افزایش یافت. نرخ رشد با یک مسیر “کسب و کار به طور معمول” گاز گلخانه ای سازگار است که توسط هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی اعلام شده است.

تجزیه و تحلیل نتایج مدل، لاو و همکارانش، آمار مربوط به بارش بارگیری را برای یک دوره کنترل 27 ساله در ابتدای شبیه سازی، و نیز برای دوره های 27 ساله در زمان دو برابر شدن و سه برابر شدن غلظت دی اکسید کربن، محاسبه کردند. آنها پیش بینی های مدل را نشان می دهند که میزان بارش باران در هر یک از نقاط به چه صورت خواهد بود زیرا گرم شدن آب و هوا بسیار قابل اعتماد نیست.

لاوا گفت: “اما اگر به طیف وسیعی از انواع بارندگی نگاه کنیم، همه مدلها با یک روش بسیار اساسی آشنا میشوند: بارانهای سنگینتر، بارانهای کم و متوسط ​​و خشکسالیهای طولانی مدت”.

کاترین هانسن 
مرکز پرواز فضایی ناسا گودارد ، گرینبلد، MD.
با اندکی مسامحه می‌توان نتیجه‌گیری کلی این پژوهش را این گونه خلاصه کرد: مناطق پر بارش پر بارش‌تر از گذشته خواهند شد و مناطق خشک خشک‌تر از قبل خواهند گشت. همچنین میزان بارش‌های شدید و بارش‌های پراکنده بیشتر خواهد شد اما به جایش بارش‌های ملایم کمتر خواهند. در نتیجه‌ٔ بارش‌ها و خشکی‌ها یک عده را سیل می‌برد و یک عده‌ٔ دیگر را غول بیابان بیشتر در آغوش خود خواهد کشید. همچنین تا جایی که می‌دانم تغییر الگوی بارش به ضرر کشاورزی است که بیشتر نیاز به بارش ملایم دارد. طبق این پژوهش کشور ما در کنار چندین کشور دیگر، با لبانی تشنه‌تر از گذشته، بزرگ و فربه‌تر شدن بیابان‌ها را شاهد خواهد بود. ما تقریبا این چیزها را قبلا هم می‌دانستیم اما این پژوهش ارقام دقیق‌تری از میزان افزایش و کاهش بارش‌ها می‌دهد در عین این که تجمیعی از ۱۴ مدلسازی مختلف است و نزدیک به یقین بیشتری است .
در اشکال منتج از این مدل‌سازی‌ها، در شکل ۲ میزان کاهش میزان کلی بارندگی، در شکل ۳ میزان کاهش بارندگی ملایم، در شکل ۴ میزان فعلی ماه‌های خشک بدون بارش و در شکل ۵ میزان تغییرات در میزان و تعداد ماه‌های خشک بدون بارش نشان داده شده است. همانطور که می‌بینید برای این دوره ۲۷ ساله، کاهش بارش بین صفر تا ۱۲۰ میلی‌متر در سال پیش بینی شده، با این پیش زمینه که به غیر از باریکهٔ گلستان، مازندران، و گیلان سایر استان‌های این منطقه عموما بارش سالانهٔ بین ۱۵۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر دارند (شکل ۱)، یعنی در نیمهٔ شمالی کشور حتی کاهشی ۳۰ تا ۷۰ درصدی هم قابل تصور است. از سوی دیگر مطابق شکل ۵ احتمال افزایش ۱۵ روزه تا یک ماهه ماه‌های خشک در بیشتر مناطق کشور وجود دارد .

من با نویسندهٔ اصلی مقاله، آقای لائو، تماس گرفتم و از او پرسیدم که وزن این پژوهش چقدر است و آیا باید فعلا صرفا در فضاهای دانشگاهی و پژوهشی مطرح باشد و یا به آن درجه از پختگی رسیده‌ است که تبدیل به بحث روز بگردد؟ جواب او قاطع بود. نتیجهٔ پژوهش بر حسب ۱۴ مدلسازی مختلف انجام شده بود و حتی بعد از چاپ مقاله این تعداد تا امروز به ۳۳ مدل‌سازی مختلف رسیده است و نتایج همچنان همان است که بود. نتایج مدل‌سازی برای شمال آفریقا و خاورمیانه بسیار پایدار بود. اگر من گفته‌ٔ آقای لائو را درست درک کرده باشم، خطر خشکسالی در ارتباط تنگاتنگ با تحرک پیچیده و رو به پایین جریان جوی سلول هادلی (Hadley Cell)قرار دارد که باعث جذب رطوبت بیشتر از مناطق مجاور (نیمه گرمسیری) همچون ایران دارد. خلاصه، اگر چه نتایج این پژوهش خوشایند ما نیست، و بلکه سخت نگران کننده و دلهره آور است، اما این پژوهش محکمترین تصویری است که از آینده داریم. من برای این که اشتباهی در نقل نکرده باشم پاسخ آقای لائو را در پیوست می‌آورم .
من در جایی دیدم که یکی از مسئولین مرتبط با موضوع نتایج این پژوهش را غیر علمی دانسته است. این مسئول می‌تواند ادعا کند که آن‌ها خود پژوهشی انجام داده‌اند و نتایج دیگری گرفته‌اند یا این که می‌تواند بگوید که روش فلان در فلان‌ موارد استفاده شده و کاستی‌هایش فلان و فلان بوده است و اعتباری ندارد. اما راندن پژوهشی این چنین مفصل با چوب تک گزاره که «غیر علمی است»، نه تنها خود بی‌روش و ناعلمی است بلکه بسیار غیر مسئولانه نیز هست .
پیام اصلی این پژوهش همان است که در بالا گفتیم و ما می‌توانیم این نوشته را همین جا پایان بدهیم و برویم به عاقب‌ها فکر کنیم. اما چند نکتهٔ دیگر هم هست که از خلال این پژوهش بیرون می‌آیند :
نخست این که این پژوهش در مورد سرزمین ایران به طور خاص نیست. این پژوهش در مورد کل دنیا است و در بخش خشکسالی آن نام ایران در کنار چند کشور دیگر قرار گرفته است. بعضی از این کشورها بسیار آشفته‌بازارتر از ما هستند و احتمالا جز غم چیزی از دیدن آن‌ها دستگیر ما نمی‌شود. بعضی از کشورها همچون برزیل اگر چه پیش‌بینی شده که بارش کمتری خواهند داشت اما وضعیت طبیعی فعلی آنها وضعیت بارش بسیار فراوان است و کاهش بارش برای آن‌ها اصولا معنای دیگری دارد. اما کشورها و مناطق دیگری هم هستند که هم‌ردیف ایران دچار خشکسالی خواهند شد و در عین حال با توجه به علت پیشرفته بودن این کشورها انتظار می‌رود که پاسخ آن‌ها به خشکسالی پاسخی بهتر باشد. به عنوان مثال، اگر به نقشه ذکر شده از مقاله توجه کنید کشور استرالیا و همچنین بخش‌های جنوبی کشور آمریکا نیز از همان رنجی که در جام ریخته‌ خواهد شد خواهند نوشید. نتیجه؟ نتیجه این که ما یک امکان داریم که از روش‌ها و رویکردهای دیگران یاد بگیریم. این یادگیری می‌تواند از کشورهای مدرن‌تر باشد و یا حتی کشوری همچون ترکیه که شباهت‌های زیادی از بعد اقتصادی و حتی فرهنگی با ما دارد. نکتهٔ دیده نشده‌ٔ این پژوهش این است که ما به مثابهٔ مسئول، به مثابهٔ فعال محیط‌زیست، به مثابهٔ فرد دانشگاهی، به مثابهٔ شهروند دل‌نگران این امکان را داریم که به دنیای اطرافمان نگاه کنیم و راه‌کارهای دیگران را به زبان و وضعیت خودمان ترجمه کنیم .
نکتهٔ دوم این پژوهش این است که عامل تمامی این تغییرات افزایش میزان دی‌اکسید کربن در جو است که باعث اصلی فرایند گرمایش جهانی گشته است. پای ما هم در این میان گیر است. کشور ما خود کارنامهٔ بسیار نامناسبی از جهت تولید دی‌اکسید‌ کربن دارد. کشور ما در میزان کلی تولید دی‌اکسید کربن در رتبهٔ هفتم بعد از کشورهای چین، آمریکا، هند، روسیه، ژاپن، و آلمان قرار دارد [6][4]. به تصویر انتشار دی‌اکسیدکربن در نقاط مختلف دنیا (شکل ۶) در سال ۲۰۱۰ که توسط خانم سلوی آسفی نجف‌آبادی و همکارانشان در دانشگاه آریزونا تهیه شده[1] توجه کنید. رتبهٔ کشور ما در انتشار دی‌اکسید کربن بسیار بالاتر از رتبهٔ فوتبال ماست.

اما اگر منصفانه‌تر بخواهیم بگوییم باید میزان سرانه هر فرد در دی‌اکسیدکربن را حساب کنیم که در این صورت کشور ما وضعیت اندک بهتری پیدا می‌کند و به میانه‌های جدول می‌رود[6][5]. اما این نوع سنجش هم خیلی درست نیست چون مثلا کشور افغانستان به دلیل این که صنعت ندارد یکی از بهترین‌ها است اما این بهترین بودن چندان ارزشمند نیست. شاید راه صحیح‌تر این است که بگوییم به ازای هر واحد تولید اقتصادی چقدر دی‌اکسید کربن تولید می‌کنیم . در این صورت کشور ما در وضعیت بسیار بدی قرار می‌گیرد. چون تنها کشورهای قابل توجهی که بدتر از ما عمل می‌کنند چین (بزرگترین تولید کننده دی‌اکسید کربن) ، آفریقای جنوبی، اوکراین و روسیه هستند و چند کشور دیگر که در اندازه‌های ما نیستند [3][6]. معنای این حرف این است که ما در مصرف نعمت « جَوْ سالم» بسیار اسرافگر و مبتذر هستیم. نان «جَوْ سالم» که سر سفره می‌آید کلی اسراف می‌کنیم تا نهایتا یک تکه‌اش را بخوریم. حالا که تجمیع گناه اسراف مردمان مختلف گریبان ما را به صورت خشکسالی گرفته، باید نگاه کنیم که دست ما هم چند چندان آلوده است.
در عین حال، در عالم سیاست‌ورزی باید به این نکته هم توجه کنیم که حداقل در بعضی از این جداول ما در صدر نیستیم و جا دارد که فشار سیاسی خودمان بر کشورهایی که در صدر جدول هستند را افزایش دهیم. برای فرایند گرمایش جهانی این کشور و آن کشور فرقی ندارد. هر کس که خطا کند همه آسیب می‌بینند و هر کس که اصلاح کند همه بهره خواهند برد.
حرف اول و آخر این که آب در سرزمین ایران در یک جنگ مغلوبه قرار گرفته است. رشد جمعیت از یک سو ضرب در تمام نیازها می‌شود. حتی رشد صنعتی هم خود را به صورت باری بر دوش منابع آبی نشان خواهد داد. کشاورزی ما بسیار ناکارآمد از آب استفاده می‌کند. خود ما بسیار ناکارآمد از آب استفاده می‌کنیم. شبکه‌های توزیع آب ما ناکارآمد هستند. مدیریت منابع زیرزمینی آب ما بسیار نابینای آینده است. باز یک نتیجه پژوهش به واسطه ماهواره‌های گرانش‌سنج نشان می‌دهد که میزان برداشت از منابع آب زیرزمینی در غرب ایران و کشور عراق به سطح هشدار دهنده رسیده است [7]. بی‌تدبیری ما در مدیریت منابع آبی در بعضی از مناطق، همچون دریاچهٔ ارومیه، می‌رود تا یک فاجعهٔ تاریخی و ملی برای مردم آن ناحیه و حتی سایر نقاط رقم بزند.
و در این وانفسای بی‌تدبیری و آشفتگی، گروهان خشکسالی به سمت قبیلهٔ ما نزدیکتر خزیده است. خشکسالی به صورت یک دشمن حاضر در خانه در آمده است. در خود درون خانه نه حتی در آستانهٔ در. هر تدبیر و حیلت و بسیجی که در هنگام یورش یک دشمن مسلح برای خود و بر دشمن می‌کنیم، در هنگام یورش خشکسالی هم همان کارها را بکنیم.

شهریار عیوض‌زاده
عضو هیأت مدیره و هیأت مؤسس جمعیت داوطلبان سبز
۴ مهرماه ۱۳۹۳
——————————————————-
پیوست

Dr. William K Lau: ”The increased risk of drought over northern Africa, including the Middle East is a very robust feature of not just one but 14 IPCC climate models. This signal is a long-term trend, based on 1% per year in- crease in CO2 from pre-industrial condition. Our ongoing study suggests this trend should be detectable at present level of atmospheric CO2 concentration. A caveat is that one needs long-term rainfall, moisture data with enough sampling over the entire region in order to detect the trend. Our results suggest the arid zones at the edge of the subtropics are become drier and more desert-like.
This result is not just from one model, but from 14 independent models. Since the publication of the paper, we have included the analysis of 33 mod- els, and the results are the same. The increased risk of drought is strongly tied to the enhanced subsiding motion of the Hadley cell at the edges of the subtropics, which desiccates the mid- and lower troposphere, suppresses rainfall and increased drought conditions through atmosphere-land feedback processes. The drought trend should be detectable from surface hydrologic measurements.”

References
[1] S. Asefi-Najafabady, P. J. Rayner, K. R. Gurney, A. McRobert, Y. Song, K. Coltin, J. Huang, C. Elvidge, and K. Baugh. A multiyear, global gridded fossil fuel CO2 emission data product: Evaluation and anal- ysis of results.Journal of Geophysical Research: Atmospheres, 119 (17):2013JD021296, September 2014. ISSN 2169-8996. doi:١٠. ١٠٠٢ / ٢٠١٣ JD ٠٢١٢٩۶. URL http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/2013JD021296/abstract
.
[2] W.K.-M. Lau, H.-T. Wu, and K.-M. Kim. A canonical response of pre- cipitation characteristics to global warming from CMIP5 models. Geo- physical Research Letters, 40(12):3163–3169, 2013. ISSN 0094-8276. doi: ١٠. ١٠٠٢/grl.۵٠۴٢٠.
[3] The World Bank. CO2 emissions (kg per PPP $ of GDP) | data | table, 2013a. URLhttp://data.worldbank.org/indicator/EN.ATM.CO2E.PP.GD/ countries/1W-IR?order=wbapi_data_value_2010wbapi_data_valuewbapi_ data_value-last&sort=desc&display=default
.
[4] The World Bank. CO2 emissions (kt) | data | table, 2013b. URL
http://data.worldbank.org/indicator/EN.ATM.CO2E.KT/countries/1W-IR? order=wbapi_data_value_2010wbapi_data_valuewbapi_data_value-last& sort=desc&display=default
.
[5] The World Bank. CO2 emissions (metric tons per capita) | data | ta- ble, 2013c. URL http://data.worldbank.org/indicator/EN.ATM.CO2E.PC/ countries/1W-IR?display=default
.
[6] The World Bank. World development indicators | data, October 2013d. URLhttp://data.worldbank.org/data-catalog/ world-development-indicators
.
[7] Katalyn A. Voss, James S. Famiglietti, MinHui Lo, Caroline de Linage, Matthew Rodell, and Sean C. Swenson. Groundwater depletion in the middle east from GRACE with implications for transboundary wa- ter management in the tigris-euphrates-western iran region. Water Resources Research, 49(2):904–914, 2013. ISSN 1944-7973. doi:١٠ . ١٠٠٢/wrcr. ٢٠٠٧٨. URLhttp://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/wrcr.20078/abstract

برگرفته شده از 100parhoon.blog.ir

Previous Entries اولین باری که خواستم با دختری دوست شوم Next Entries قالب های خوب وردپرس - جدید